***ผมม้า--หน้าบาน***

อยู่มา3ปี ที่ภูเก็ต พอจะต้องกลับกรุงเทพ ก็เลยขอออกไปเก็บภาพสถาปัตยกรรมงามๆซักหน่อยนึง

สวยจริงๆเลย บ้านชิโนฯเนี่ย ตั้งอยู่ที่ถนน ถลาง จ.ภูเก็ต

บ้านสวยๆจะอยู่ในซอยรมณีย์  อดีตแล้วเคยเปนซ่องมาก่อน แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วจ้า

โมสต์ไม่ได้เข้าไปถ่ายในซอยชื่อดังนั้น เพราะวันที่ไปคนเยอะมาก ไม่รู้วันรวมญาติ ของตระกูลใด

(นักศึกษามารวมตัวกันเยอะมาก ถ่ายกันอย่างเมามันส์ ไอ้เราก็ เข้าไปคงได้รูปไม่สมใจแน่ เลยไม่เอาดีกว่า)

 ว่าแล้วก็เดินตรงดิ่ง ยิงๆภาพไปตามใจปรารถนา

 เห็นต่างชาติใส่เสื้อสีสวย เลยสอยมาสัก1สู้บ เอ๊ย..รูป

 เดินเสพสุนทรียภาพแหล่มๆอยู่พักใหญ่ ก็มานั่งพักดื่มกีวี่โซดาให้อิ่มเอม

ที่"ร้านหนัง(สือ)" เป็นร้านมีหนังสือให้อ่านเยอะแยะ

แล้วก็มีหนังไกลกระแสให้เช่า

หนังไกลกระแส ก็หนังที่ไม่มีฉายในไทยบ้างล่ะ หนังอินดี้บ้างล่ะ  หนังที่คนเฉพาะกลุ่มจะดูกันไรงี้ 

 คนทำหนัง คนเขียนหนังสือ ถ่ายรูป เกี่ยวกับอาร์ตๆมักจะมานั่งคุยงานกันที่นี่

สะดวกนะ มีวิฟิให้เล่นฟรีๆด้วย  แหล่มไหมเล่า

นั่งอ่านหนังสือสักพัก ก็ไปยิงภาพต่อ 

 ผนังในถนนถลาง เหนสีแหล่มดี เลยยิงมาซักหน่อย ประดับฟิล์ม 55+

คัดมาให้ชมกันพออิ่มจ้า

ออกตัวก่อนเลยว่าไม่ใช่นักถ่ายรูปมืออาชีพ หรือมีฝีมืออะไร

ที่เห็นนี่เพิ่งฟิล์มม้วนที่4-5ได้มั้ง 

 แค่นี้ก็ดีแล้วเนอะ

โดยส่วนตัวภาพที่สวยคือภาพที่เล่าเรื่องราวได้ดี

มากกว่าภาพที่จัดองค์ประกอบได้เหมาะสมนะโมสต์ว่า

ปล.หากท่านดอมดมกันจนอิ่มแล้ว มีข้อติชมฝากฝังประการใด บอกข้าน้อยได้เลยนะจ้ะ จะยินดีเป็นอย่างยิ่ง...

 "มนุษย์สีเทา"

         หากมนุษย์ มีสองสี ที่จะกล่าว

คือสีขาว พราวพิสุทธิ์ ผุดผ่องใส

เป็นคนดี มีธรรม นำจิตใจ

เป็นผู้ให้ ไม่ประวิง สิ่งตอบแทน 

         ในบางครั้ง เปนสีดำ ต้องทำผิด

ใส่หน้ากาก ดัดจริต ร้ายเหลือแสน

ให้คนอื่น เชิดชู ไม่ดูแคลน

ยิ้มหน้าแป้น ทั้งใจเกลียด น่าเดียจจริง

         เธอจงเป็น สีเทา เงามนุษย์

เป็นเพียงจุด เล็กน้อย คอยสร้างสรรค์

ไม่ต้องเปน เช่นดำ-ขาว  ราวตัดกัน

เพียงครองธรรม์...เคียงสุข...ทุกเวลา

ชั้นคิดว่าชั้น

"ไร้ค่าสิ้นดี"

ชั้นคิดว่าเธอ

"ก็คงคิด

เช่นนั้น"

...

                                                                                                                      เรื่องสั้นน่าหมั่นไส้  "ลักยิ้ม"

                                                             ตอน..Thief

              “สวัสดีครับ ท่านผู้อ่านทุกท่าน ผมชื่อ นิวัฒน์ วันนี้ผมนึกสนุกอยากจะเล่าเรื่องราวของผม ให้พวกคุณได้อ่านกัน ดูจากการแต่งตัวของผมที่ใส่เชิ้ต ผูกไทด์ ผมก็ดูเหมือนพวกเซลล์ทั่วๆไปล่ะครับ เพียงแต่ในวันหยุดอย่างวันเสาร์-อาทิตย์ ผมมักมีอาชีพเสริมของผมเอง อาชีพอะไรน่ะเหรอ? บอกไปพวกคุณคงตกใจแน่ๆ ผมเป็นขโมยครับ อย่างเช่นวันนี้ที่เป็นวันอาทิตย์ เป็นวันหยุดของทุกคน ผมล่ะชอบจริงๆ ผู้คนพลุกพล่านทำให้มีเหยื่อให้เลือกมากมาย ผมกะจะเริ่มขโมยของ ของผู้คนไปเรื่อยๆ จนถึงจุดหมายปลายทางที่ผมตั้งใจจะไปปักหลักที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ที่นั่นมีเป้าหมายเยอะดีอีกเช่นกัน ผมชอบๆ” ชายหนุ่มหยุดรอรถโดยสารประจำทางที่ป้ายรถเมล์ได้ไม่นานรถเมล์สายที่เขาต้องการก็มาถึง เข้าก้าวขึ้นไปนั่งบนรถเมล์อย่างสบายใจ เนื่องจากเป็นต้นสายจึงทำให้ไม่มีคนเยอะนักและที่นั่งก็มีเหลือเฟือ แต่เมื่อรถแล่นไปเรื่อยๆผู้โดยสารก็เริ่มเยอะขึ้น เยอะขึ้น จนตอนนี้แน่นรถไปหมด แม้แต่ที่ยืนก็ยังไม่มีเลย และในขณะที่รถจอดป้ายเพื่อรับ-ส่งผู้โดยสาร ก็มีหญิงสาวท้องแก่เดินก้าวขึ้นมาบนรถและเดินตรงมาที่นิวัฒน์ พอเหมาะพอเจาะกับที่ชายหนุ่มหันไปมองพอดี หญิงท้องแก่คนนั้นแต่งตัวดีทีเดียว กระเป๋าที่ถือก็มียี่ห้อเสียด้วย ถึงจะเป็นของปลอมก็เถอะ แต่ยังไงมันก็แพงอยู่ดี กระเป๋าพวกนี้น่ะกรีดง่ายนักแล เมื่อชายหนุ่มเห็นหญิงท้องแก่เดินมาทางที่ ที่เขานั่งอยู่ ชายหนุ่มจึงลุกขึ้นเพื่อให้หญิงท้องแก่คนนั้นนั่งแทน หญิงสาวหันมายิ้มให้เขาอย่างสดใส และกล่าวขอบคุณ โดยที่ไม่รู้เลยว่าตนเองนั้นได้ถูกขโมยของบางอย่างไปเสียแล้ว

                ชายหนุ่มรีบก้าวลงจากรถอย่างรวดเร็วเมื่อรถเมล์จอดป้ายถัดมาและมันก็เป็นป้ายที่เขาต้องการจะลงอยู่แล้วด้วยสิ อะไรจะโชคดีอย่างนี้นะ “ตอนนี้ใกล้ถึงจุดหมายที่ผมต้องการจะไปแล้วล่ะ เหลือแค่ข้ามถนนไปก็ถึงแล้ว”ชายหนุ่มกล่าว พลางสายตาก็เหลือบไปเห็นยายแก่ที่ใส่สร้อยทองกำลังจะข้ามถนน ถึงสร้อยมันจะไม่ได้เส้นใหญ่มากก็เถอะ แต่ถ้าเอาไปขายก็น่าจะได้ราคาไม่น้อยเลยนะ ว่าแล้วชายหนุ่มก็ตรงรี่เข้าไปหายายคนนั้น พร้อมกับพูดว่า”คุณยายครับ ให้ผมพาคุณยายข้ามถนนเถอะนะครับ” จบคำชายหนุ่มก็ดูซ้ายดูขวา ทำท่าจะพายายข้ามถนนโดยไม่รอคำตอบจากยาย เมื่อจูงหญิงชราข้ามมาถึงอีกฝั่งหนึ่งของถนนอย่างปลอดภัย หญิงชราจึงหันมายิ้มให้ชายหนุ่มอย่างอ่อนโยนพร้อมพูดว่า“ขอบคุณนะพ่อหนุ่ม” โดยที่ไม่ทันระวังตัวอีกเช่นกัน ยายแก่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าถูกขโมยอะไรไป

                เมื่อนิวัฒน์เดินเข้ามาในสวนสาธารณะ เขาก็มองหาม้านั่งสีขาวที่ประจำที่เขาชอบมานั่งเล่น หรือบางครั้งก็มานั่งรอเหยื่ออยู่บ่อยๆ ระหว่างจะเดินไปนั่งนั้น ก็ได้พบกับเด็กหญิงตัวเล็กๆที่กำลังสะอื้นไห้ เธอทำผมรวบตึงและติดกิ๊บเพชรรูปโบว์อันเล็กๆไว้บนหัว ชายหนุ่มเจอเหยื่ออีกรายแล้วสิ เขารีบตรงรี่เข้าไปหาเด็กน้อยคนนั้น พร้อมถามเด็กน้อยด้วยสายตาอันอ่อนโยนว่า“หนูจ๊ะ เป็นอะไรหรือเปล่า ร้องไห้ใหญ่เลย มีอะไรให้น้าช่วยไหมจ๊ะ” “ก็ลูกโป่งของหนูน่ะสิคะ หนูเผลอทำมันหลุดมือแล้วมันก็ลอยไปติดอยู่บนต้นไม้โน่นแน่ะ หนูอยากได้คืนน่ะค่ะ คุณน้าช่วยหยิบให้หน่อยนะคะ”เด็กหญิงตอบทั้งๆที่ยังสะอื้นอยู่ พร้อมกับชี้มือขึ้นไปที่ตำแหน่งของลูกโป่ง ชายหนุ่มเห็นว่ามันอยู่ไม่สูงนัก เขาจึงยืดแขนสุดแขนและเขย่งปลายเท้าเพียงเล็กน้อย  ฮึ้บ! เมื่อได้ลูกโป่งมาอยู่ในมือเขายื่นลูกโป่งคืนให้เด็กหญิงคนนั้น เธอทำเหมือนทุกๆคนที่ผ่านมา หันมายิ้มอย่างดีใจพร้อมกล่าวขอบคุณ และจึงรีบวิ่งกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆที่รออยู่เพื่อเล่นกันต่อ โดยไม่รู้ตัวว่าโดนขโมยอีกเช่นกัน

                “และตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งสีขาวเจ้าประจำ เบื้องหน้าเป็นบึงน้ำบึงใหญ่ ผมสะดุ้งตื่นระหว่างที่กำลังหลับฝันถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านพ้นมาในวันนี้ อย่างที่บอกแหละครับ ผมเป็นขโมย เมื่อเป็นขโมยก็ต้องลักขโมย แต่สิ่งที่ผมลักขโมยอยู่เป็นประจำก็นี่แหละครับ ลัก(ขโมย)ยิ้มของทุกคนที่ผมมีโอกาสจะขโมยได้ ทุกๆครั้งที่ผมทำ มักได้กำไรเสมอ อย่างเช่นวันนี้ ตอนที่ผมลุกให้หญิงท้องแก่นั่ง ผมได้รับรอยยิ้มจากคนบนรถอีกหลายคนที่ดูอยู่ไม่ใช่จากหญิงท้องแก่คนเดียวเท่านั้น ตอนที่ผมพาคุณยายข้ามถนน ผมก็ได้รับรอยยิ้มจารถหลายคันที่เต็มใจหยุดเพื่อให้ผมพาคุณยายข้ามถนนได้อย่างปลอดภัย และสุดท้ายตอนที่ช่วยหยิบลูกโป่งให้หนูน้อยเมื่อเธอวิ่งกลับไปรวมกลุ่มกับเพื่อนแล้ว เพื่อนๆของเธอก็หันมายิ้มให้ผมอย่างขอบคุณเช่นกัน อย่างนี้ยังไม่เรียกว่ากำไรอีกหรือครับ แต่ตอนนี้ผมชักหิวแล้วสิ ท้องก็เริ่มร้องแล้วด้วย ขอตัวไปหาอะไรใส่ท้องก่อนนะครับ โอกาสหน้าคงได้เจอกันใหม่ ถ้าไอ้คนเขียนไม่เป็นโรคสันหลังยาวตายซะก่อน สวัสดีครับทุกคน”

อนึ่ง..พอดีนึกสนุกอยากย้อนอดีตสมัยสาวๆที่เคยแต่งนิยายเล่นบวกกับอยากแต่งเรื่องให้ด๋อยแอ็คเขียนเป็นการ์ตูน แต่ดันมากันคนละแนวซะนี่ ก็เลยเอามาลงเอนทรี่ตัวเองซะเลย ตอนแรกกะจะใช้ตัวเดินเรื่องเป็นผู้หญิง แต่มาคิดๆดูแล้ว บทตัวเอกก็แข็งใช่เล่นเลย ก็เลยตัดสินใจใช้เป็นผู้ชายดีกว่า55+

อสอง..อ่านกันดีๆนะ สังเกตดีๆว่าสิ่งที่โดนขโมยไปคืออะไรกันแน่ อย่าหลงกลล่ะ เด๋วจากเรื่องสั้นส่งเสริมให้คนทำดี จะกลายเป็นเสริมส่งให้ทำเลวกันไปซะได้..

อสาม..ติชมด้วยก็ดี

อสี่..พอแล้วเด๋วถึงอห้า