สิ่งที่ฉันเกลียด...

posted on 09 Feb 2009 11:18 by mostsaint

ในตอนนี้สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด คือ

...การข่มตาหลับเพื่อหนีความจริง...

 

 

และ

...การลืมตาตื่นเพื่อเผชิญกับความจริง...

 

 

ในช่วงเวลาที่ฉันหลับใหล

มันคือช่วงเวลาที่ฉันไม่มีตัวตน

ฉันเฝ้าบอกใครๆในความฝันของฉันว่า

"ฉันอยากย้ายโลก อยากไปในที่ๆมีเพียงตัวฉัน

ไร้ซึ่งความทุกข์และความเสน่หา

นที่แห่งนั้นจะไม่มีผู้ใดมองเห็นหรือสัมผัสตัวฉันได้

เพราะตัวฉัน..."

 

จากที่เคยแจ่มชัด

 

 

จะค่อยๆจางลง

 

 

และจางลง

 

 

จางลงเรื่อยๆ

 

 

จนแทบจะมองไม่เห็น

 

 

และต่อจากนั้นจะมีเพียงฉันที่รับรู้ถึงการดำรงอยู่ของตนเอง

แค่ฉันคนเดียวเท่านั้น

ไม่สิ!!!

จะมีความเหงาอยู่เป็นเพื่นกันต่างหากล่ะ

 

 

 

ตอนนี้คุณมองเห็นตัวฉันรึเปล่า???

...

 

 

 

 (ขอบคุณภาพBGสวยๆจากคุณแฟน ให้เครดิตเค้านิสนึง)

edit @ 9 Feb 2009 16:22:09 by หน้ากากแอ็คชั่น

edit @ 9 Feb 2009 16:22:59 by หน้ากากแอ็คชั่น

Comment

Comment:

Tweet

เราว่าสิ่งที่เจ็บปวดที่สุด คือการที่คนเราปฏิเสธการมีอยู่ของตัวตน ซึ่งกันและกันค่ะ

โกรธกัน ทะเลาะกัน ยังดีกว่าำทำเหมือนไม่มีเราอยู่ตรงนั้นเลย


แต่ว่าจริงๆแล้ว ตัวเราก็ไม่มีอยู่ตั้งแต่แรกเลย เนอะ open-mounthed smile

#11 By aritsumemoon on 2009-02-21 21:50

โอ้~นั่นสินะคะ เห็นหรือไม่เห็น ชอบบทความของคุณและความเห็นที่1 จังค่ะ
big smile big smile big smile big smile

#10 By เกี่ยว on 2009-02-11 00:55

รู้สึกว่า
ตอนนี้
ตัวเอง ก็เป็นแบบนี้อยู่เหมือนกันsad smile
สู้ๆนะคะ cry
ว้าวๆ><

แอบเซ้าเล็กๆ อิอิ
เฮ้อ...ว่าแต่ใครจะมองเห็นเราหรือเปล่าน๊า...

#8 By oDINSOULo on 2009-02-10 19:51

ปรับคอนทราสมากไปopen-mounthed smile sad smile

#7 By wesong on 2009-02-10 18:40

เหมื่อนเล่นเกมวิชวลโนเวลเลยแหะ

รู้สึกมีช่วงนึง เวลาอ่านไปแล้วรู้สึกชะงักไป

#6 By Mahou on 2009-02-09 21:10

มองเห็นสิ..
ภาพมันยังติดตาจนถึงตอนนี้ลย open-mounthed smile

#5 By sage_nu on 2009-02-09 15:32

ใครเอายางลบไปลบรูปเล่นเหรอครับ?

#4 By พระเจ้า on 2009-02-09 15:10

เข้มแข็งนะค่ะbig smile

#3 By kea on 2009-02-09 12:48

อ่า


เรามองเหนน้ะ


เหนหน้าบานมาก่อลเลยย

5555+

#2 By ActSaint on 2009-02-09 12:15

กาลครั้งหนึ่งเมื่อสมัยยังเป็นเด็กวัยรุ่น ก็เคยคิดอย่างนี้เหมือนกัน

แต่เมื่อมองผ่านกาลเวลาย้อนกลับไปแล้ว ก็พบว่า ไม่ว่าขณะนี้ เวลานี้ เราจะทำอะไร อย่างไร มีตัวตนเข้มข้นหรือน้อยนิดเพียงใด ก็ไม่มีความสำคัญอะไรเลยกับกระแสของสังคมที่ขับเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างต่อเนื่อง

หรือถ้ามี วันหนึ่ง เวลาหนึ่ง มันก็จะถูกลืมเลือนไป

และที่แน่ที่สุด โลกนี้ไม่ีมีความจำเป็นต้องจดจำปรสิตที่มาอาศัยอยู่เพียงชั่วไม่ถึงร้อยปีเอาไว้ เมื่อมันต้องเดินทางข้ามนับล้าน ๆ ปีต่อไป

เพราะงั้น เลยคิดว่า ถึงจะไม่มีใครมองเห็นเราก็ช่างมันปะไร เรามองเห็นตัวเอง และรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร ทำในสิ่งที่ตัวเองสบายใจ และเป็นฝ่ายนั่งมองตัวตนของคนอื่น สนุกกว่าการพยายามให้คนอื่นมามองเห็นตัวตนของเรา

มักจะพบว่า เมื่อเราถอยออกไปมองคนอื่นจากวงนอกแล้ว คนจะมองมาที่เรามากกว่าเดิมด้วยสิ (สงสัยระแวงละมั้ง?)

#1 By K9 on 2009-02-09 11:47